Do 1884 roku ponad jedna czwarta powierzchni świata została
podbita przez Armię Brytyjską.
Największym zaszczytem dla każdego młodego mężczyzny było walczyć
za Królową i Ojczyznę.
Ci, którzy odmawiali służby w wojsku, okrywali swoje rodziny hańbą.
I ściągali na swych najbliższych pogardę otoczenia.
Symbolem ich tchórzostwa były białe piórka...
CENA HONORU
Tom, podaj piłkę!
Na lewo, do Jacka!
- Na lewo! - Podaj tę cholerną piłkę!
- Dawaj, Tom! - Do Jacka!
No, dalej!
Tom!
Co jest? Kiepski mecz!
Dobra nasza, Jack.
Ruszyć się! Dalej!
Dalej, Vicar!
- Vicar! - Podaj do Trencha!
Trench, uważaj!
Rozejść się!
Jesteś mi potrzebny w drużynie! Rozejść się!
Harry!
Harry, na prawo!
Z tyłu!
Jack!
Naprzód, Jack!
Dobra robota, stary!
Prawda Jack? Czego jeszcze teraz można dokonać?
Jak długo masz zamiar się moczyć, Vicar?
- Jak długo będę chciał. - Podnieś się, Vicar.
Idiota!
Wyglądasz uroczo, kochanie.
- Księżniczka Willoughby. - Panna Willoughby.
- Jesteś rozczochrany. - Kiedy to dorośniecie, panowie?
- Panowie? Powiedział "panowie"? - Zdaje się, że tak.
- Nie pozwolę się tak znieważać. - Ani ja.
- Podoba mi się, kiedy tak robisz. - Tylko nie włosy!
- A to co znowu? - "Tylko nie włosy"
Nie myśl, że po awansie potraktujemy cię poważnie, panno Willoughby.
To się okaże.
Uszanowanie paniom.
Nie denerwuj się, Vicar, to tylko kobiety. Nie gryzą.
- Czy to boli. - Tak.
- Z czego się śmieją zakochane gołąbki? - Z jego oka.
Nie daj się nabrać. Podmalował je atramentem.
Mogę ci narysować takie samo, jeśli ci żal.
Bardzo proszę...
- Co? - Chcę mieć podbite oko, tak jak Jack.
Jeśli ci naprawdę na tym zależy, Harry
- to chętnie pomogę. - Chcesz może drugie podbite oko, Jack?
To miłe.
Zdenerwowana?
- Skąd. - O co chodzi?
Co tam robicie?
Nic.
Chce mi się tańczyć.
Nie tutaj, Ethne.
Ethne, zejdż stamtąd, proszę.
Zejdę, jeśli ze mną zatańczysz.
- Ethne, zejdż. - Na litość boską.
- Bardzo proszę. - Jack, zrób coś.
- Ona mnie nie słucha? - Ethne, posłuchaj go, dobrze.
- Odpuść Harry. - Posłuchaj.
- Dzięki, Jack. - Nie będę kręcić piruetów.
- Zatańcz ze mną. - Wedle życzenia.
- O, Boże. - Straszne, prawda?
Nie bądż nudziarzem, Harry.
Uważaj, proszę.
Bardzo śmieszne.
Pański ojciec oczekuje pana i panny Eustace.
Dziękuję.
- Ojcze. - Generale.
- Pułkownik Sutch. - Witaj, Harry, mój chłopcze.
- Jak się pan miewa? - Dobrze, bardzo dobrze.
Wybacz, że posłałem po ciebie, Ethne. Chcę porwać cię do ostatniego tańca.
Z przyjemnością, generale. Pański syn nie chce ze mną tańczyć.
- Gdzie się podziewałeś? - Musiałem zaczerpnąć powietrza.
Pozwól.
Jest bardzo piękna, Harry.
Tak, to prawda.
Mój ojciec byłby bardzo dumny, gdyby mógł tu być.
Oficer, który oddał życie za ojczyznę...
zasługuje na niewspółmiernie większy szacunek niż ja.
Jesteś gotowa?
Jak najbardziej, panie generale.
Panie i panowie...
Generał Feversham.
Dr. Johnson powiedział kiedyś...
"Ten, kto nigdy nie był żołnierzem, zawsze będzie sobą gardził"
Tego uczucia jednak nie zazna nikt z tutaj zgromadzonych.
Niezależnie od tego, czy zaznaliście czynnej służby, czy też nie...
pokazaliście, że jesteście gotowi oddać życie za ojczyznę. Wznoszę toast.
- Za Królewski Regiment Kambryjski! - Za Królewski Regiment Kambryjski!
W moim pojęciu...
istnieje tylko jeden rodzaj poświęcenia...
równie szlachetny, jak wasz...
to kochać...
i poślubić mężczyznę gotowego oddać życie za swój kraj
Za Harry'ego i Ethne!
Brawo!
Formujcie czworobok!
Po takich hucznych zaręczynach...
- należy nam się ciche wesele. - Nigdy w życiu.
Chcę, żeby wszystko odbyło się z pompą.
W moim kościele, gdzie usłyszymy kolejną wzniosłą mowę twojego ojca.
Mojego ojca?
"Pragnę pogratulować mojemu synowi."
"W jego wieku dowodziłem już całym regimentem."
- On nie mówi w taki sposób. - Właśnie, że mówi.
Poza tym, wkrótce będziesz dowodził regimentem...
Jack i Isabelle będą następni po nas.
O nie. Jack nigdy się nie ożeni. On jest przede wszystkim żołnierzem.
- Tak jak i ty. - Nie aż tak.
Ależ tak. Bardziej niż Jack. Bardziej niż oni wszyscy. Jesteś moim mężem.
Dobranoc, miłe panie. Na dobranoc, miłe panie czas...
- Zmykajcie stąd! - Nie zwracaj na nich uwagi.
Jak dzieci, całkiem jak dzieci!
Wędrujemy sobie wraz, sobie wraz...
- Dobranoc panowie, dobranoc, - Żegnaj Ethne...
Żegnaj, Harry...
Już do domu czas go zabrać, czas...
Harry, tak trzymaj!
Naprzód, Jack.
Castleton, wbij bagnet!
Trench, dawaj go! Castleton nie żyje! Wróg przeszył mu strzałą gardło!
Jazda rusz się! Wyjmij bagnet!
Panowie... Pułkownik.
Panowie...
Nadeszły nowe wiadomości.
Armia fanatyków muzułmańskich...
pod wodzą samozwańczego Mesjasza Mahdiego...
zaatakowała brytyjski fort w Sudanie.
Nasi chłopcy stoczyli heroiczną, lecz w efekcie...
beznadziejną walkę...
zostali wycięci w pień.
W związku z narastającym zagrożeniem...
kilka regimentów...
w tym Królewski Kambryjski...
zostanie wysłanych w ciągu najbliższego tygodnia...
Serdecznie wam gratuluję.
Nasz rząd nareszcie zrozumiał,
że żołnierzy trzeba wysłać na wojnę.
Nareszcie, Trench!
Panowie...
Bóg oddał we władanie...
narodowi brytyjskiemu...
potężne Imperium, aby...
szerzył jego wiarę w świecie.
Zwycięstwo, jakie odniesiecie nad poganami...
będzie zwycięstwem tego, co w człowieku szlachetne.
Boże chroń Królową.
Wszyscy razem.
Zobacz, co nerwy robią z dorosłymi mężczyznami.
Jeżeli mamy iść na wojnę, to nie marnujmy czasu.
Czy kiedykolwiek myślisz o tym, jak...
tam będzie?
Bez przerwy. A ty?
Czasem zastanawiam się...
...co jakaś zapomniana przez Boga pustynia ma wspólnego...
z miłościwie nam panującą Królową.
Co ci się stało? Co się dzieje?
Nie boisz się, że stamtąd nie wrócisz?
A co, miałeś o mnie jakiś zły sen?
Jak jakiś dzikus Mahdiego urżnął mi głowę?
- Właśnie tak, Jack. - Jasne, że się boję.
Więc dlaczego...
Jedziesz?
Chyba dlatego...
że ty...
też jedziesz.
Wszyscy. Ty, Trench, Castleton, nawet Willoughby.
Ale zwłaszcza ty.
Nikomu innemu nie powierzyłbym swojego życia.
Co to jest?
Moje dokumenty, panie pułkowniku.
Jeśli starasz się o przepustkę, to procedura jest nieco inna.
Nie brałbym tego pod uwagę w takich okolicznościach...
- kiedy się zaręczyłeś. - Nie chodzi o przepustkę.
Chcę zrezygnować ze służby.
Zastanówcie się uważnie...
co mówicie, poruczniku.
Już podjąłem decyzję, pułkowniku.
- Najpierw porozmawiaj z ojcem. - To nie jego decyzja.
Odmawiam przyjęcia tych dokumentów, poruczniku.
Nie zgadzam się, że jeden z moich żołnierzy chce porzucić swój regiment
na kilka dni przed wyjazdem na wojnę!
Jeśli o mnie chodzi ta rozmowa nigdy nie miała miejsca.
Możesz za to podziękować swojemu ojcu.
Panie pułkowniku...
Chcę złożyć rezygnację.
Proszę natychmiast opuścić koszary.
A, panna Willoughby.
Wydawało mi się, że czuję zapach róż w powietrzu.
Harry zrezygnował.
- Z czego? - Ze służby.
To przez Hamiltona?
- Nie dał mu przepustki na ślub? - Hamilton nie jest nic winien.
- Nie ma żadnego usprawiedliwienia. - Usprawiedliwienia? Mówisz o Harrym.
- On ma rację. - Zaręczył się. Normalne, że się waha.
Mamy jechać na wojnę. A on rezygnuje na drugi dzień.
Nie ma wątpliwości.
- To znaczy? - Sądzę, że to oczywiste.
- Tom, nie wygłupiaj się. - Zamknij się, Vicar.
Znaczy, że Harry to tchórz.
- Więc powiedz mu to w twarz. - Zrobiłbym to, ale opuścił koszary.
A zatem...
- Powiedz to mnie. - Spokojnie, Jack.
Harry nas zhańbił.
- Zhańbił cały regiment! - Jack!
Harry jest najlepszym żołnierzem w regimencie!
Ale nie wtedy, kiedy trzeba.
Odwal się!
Ja mu powiem.
Nie prosto w twarz Nie jest tego wart.
Zasługuje na taką samą pogardę, z jaką potraktował nas.
- Jaką pogardę? - Rozmawiał z wami o swojej decyzji?
Wystawił nas do wiatru i nie ma nawet odwagi nam o tym powiedzieć!
On był także moim przyjacielem.
On pojedzie.
Nie możemy tego zostawić bez odpowiedzi.
Czy ty, Harry Fevershamie...
bierzesz sobie tę kobietę za małżonkę?
- Tak. - Możesz pocałować pannę młodą.
Zwolnij trochę. Pozwól mi się nacieszyć moim ślubem.
To twoja wina, że będziemy mogli się pobrać dopiero za sześć miesięcy.
Możemy się pobrać w każdej chwili.
Już to kiedyś słyszałam.
Opuściłem regiment.
Nie, Ethne ja...
odszedłem z wojska.
Dlaczego?
Mieli nas wysłać za granicę.
Na rok albo dwa.
Nie chciałem tak długo czekać.
Ja bym poczekała.
Albo pojechałabym z tobą.
To samo zrobiła moja matka dla ojca.
Wiem, ale nie chciałem, żeby z nami tak było.
Jesteś dla mnie wszystkim.
Dokąd mieli was wysłać?
Nie wiadomo.
Pan Feversham...
Czy to jakiś żart twoich kolegów?
Co to jest, Harry?
Białe piórka. Symbol tchórzostwa.
Wczoraj powiedziano nam...
że nasz regiment zostanie wysłany do Sudanu.
Że jedziemy...
na wojnę.
Przecież nie wiedziałeś, dokąd was wysyłają. Mówiłeś...
- że zrobiłeś to dla mnie. - Ethne...
Nikt nie nazwałby cię tchórzem. Na pewno nie twoi przyjaciele.
Jeśli to jakieś nieporozumienie, musisz to zaraz wyjaśnić.
- Musisz wrócić do regimentu. - Nie mogę.
Więc ja to zrobię.
Spotkam się z Trenchem, Willoughbym i Castletonem...
i powiem im, że zrezygnowałeś przeze mnie...
- Zrobiłeś to dla mnie. - To nie ma nic wspólnego z tobą!
Więc dlaczego?
Nigdy nie chciałem być w wojsku.
Zrobiłem to dla ojca.
Myślałem, że po służbie, za rok, dwa, wszyscy będą zadowoleni, a potem...
Potem co? Powiedziałbyś mi prawdę po ślubie?
Ethne, nigdy nie miałem zamiaru cię okłamywać.
Nie, ale spokojnie patrzyłeś na to, jak oszukiwałam sama siebie.
Sądzisz, że ludzie dadzą nam o tym zapomnieć?
Nie obchodzą mnie ludzie.
Najważniejsze jest to, co jest między nami.
Między nami, Harry?
Tu nie tylko o nas chodzi.
A co z Jackiem? On oddałby za ciebie życie.
- Myślisz, że o tym nie wiem? - Więc wróć tam.
Jeszcze nie jest za póżno.
Powiedz, że nie zrezygnowałbyś, gdyby nie ja.
Zrezygnowałbym.
Nie poszedłbym na wojnę bez powodu.
Dla nikogo.
A zatem...
jesteś tchórzem.
Nie pijcie surowej wody i alkoholu... unikajcie barów i burdeli.
Pamiętajcie, że jesteście chrześcijańskimi żołnierzami
Po co oni mi to dali?
To musi by dla ciebie, Vicar.
Ojcze!
Bardzo proszę.
Czy mogę z tobą porozmawiać?
Nie znam pana.
Muszę z tobą porozmawiać, ojcze.
Wojska brytyjskie zajęły miasto Mahdiego.
Brytyjskie ofiary w Sudanie!
Lista oficerów zabitych i rannych,
podczas kampanii sił brytyjskich w Sudanie.
Coś nie tak, Jack?
Nie wiem, jak ty, ale ja mam zamiar napić się zanim to zrobi Mustafa.
Pewnie zatruta.
Mustafa, najpierw ty, przyjacielu.
Kryć się! Snajper!
Padnij! Wszyscy padnij!
- Odszukaj ich! - Gdzie oni są?
Teraz!
Ta kobieta!
Rzuć broń!
Powiedz mu, żeby rzucił broń!
Rzuć broń!
Na miłość boską, rzuć broń!
Nie!
Wstrzymać ogień!
Rzuć broń.
Powiedz mu, żeby rzucił broń!
Nie! Nie strzelać!
Co się stało, to się nie odstanie, Harry.
Nie, to nie tak.
Kiedy zdarza się coś takiego...
człowiek jest zagubiony...
Już nie wie, kim jest... ani do czego jest zdolny.
Muszę coś zrobić, bo inaczej
na zawsze zostanę w ludzkiej pamięci jako...
piórko.
I zawsze już będę uważał się...
za tchórza.
Wiem tylko, że nie potrafię tak dalej żyć.
Kto ci dał...
czwarte piórko?
Jack Durrance?
Nie.
Ethne.
Najdroższa Ethne.
Proszę, wybacz mi hańbę jaką Cię okryłem.
Mogę tylko wyobrazić sobie rzeczy, jakim musiałaś stawić czoła przeze mnie.
SUDAN
Mam nadzieję, że mój wyjazd z Londynu ułatwi Ci rozpoczęcie nowego życia...
...już bez mojego cienia. Nie mam prawa prosić...
...byś mi zaufała czy pokochała.
Proszę, wierz mi, nie miałem zamiaru cię oszukać.
Nie wiem, czy kiedykolwiek będę mógł zmazać moją winę...
ale chcę wierzyć, że to kiedyś nastąpi.
I że tym razem stawię czoła moim lękom
i udowodnię sobie i innym,
że nie jestem tchórzem.
- Ile ci zapłacił, byś go tu przywlekł? - Gustave nie...
Weż to.
A teraz wynoś się.
I nie wracaj.
Czego chcesz?
Przeprowadzisz mnie do obozu brytyjskiego w Korti?
Przez pustynię?
Tak.
Po co?
Przeprowadzisz czy nie?
To za twój czas.
- Mówisz po arabsku? - Mogę się nauczyć.
A będziesz też wyglądać jak Arab, jeśli złapią nas ludzie Mahdiego?
W przyszłym tygodniu przeprowadzam karawanę z dziwkami do Korti.
Bądż tu.
OBÓZ BRYTYJSKI W KORTI
- Lewa! Prawa! Lewa! - Dziękuję.
Gratulacje, Jack. Postanowiłem dać ci tydzień urlopu.
Zbierasz pochwały we wszystkich raportach.
Wraz z grupą kilku oficerów pojedziesz do Londynu...
żeby przekonać parlament i opinię publiczną,
że już najwyższy czas wycofać wojska z Korti.
I uratować generała Gordona.
Za pozwoleniem, pułkowniku. Wolałbym pozostać z regimentem.
- Dlaczego? - Nie spełniłem jeszcze obowiązku.
Nie chciałbym zawieść innych.
Pozwolenia nie udzielam.
Dlaczego właśnie ja?
Bo jesteś bohaterem, Jack.
Z całym szacunkiem, pułkowniku...
Walczymy jeszcze zbyt krótko, by mówić o bohaterach tej kampanii.
Zamknij się!
Ucisz ich, Saad! Za co ci płacę?
To księżniczki.
Masz pojęcie?
Nawet dzikusy mają rodzinę królewską.
Brytyjscy żołnierze płacą mi 3 dirhamy za godzinę z jedną z nich.
- Zwraca mi się podróż z nawiązką. - Czy to terytorium Mahdiego?
Wszędzie jest terytorium Mahdiego.
Co jest? Nie podobają jej się moje maniery?
Zamknij się!
Przestań!
Zabroniłem ci na mnie patrzeć!
Nie odzywaj się do mnie w ten sposób!
Przestań!
Nauczę cię manier!
Dosyć już! Przestań!
Ja cię nauczę manier!
Dosyć!
Myślisz, że ona ci podziękuje, za to, co zrobiłeś?
- Nie oczekuję tego. - Oczywiście, że tak.
Uratowałeś jej życie.
Chodż tu.
Oni są jak dzieci.
Nie wiedzą co to wdzięczność i lojalność.
Wy, Brytyjczycy nie potraficie tego zrozumieć.
Przybywacie tu i próbujecie...
ucywilizować ich za pomocą waszych chrześcijańskich wartości.
Teraz...
ona ci podziękuje.
Nie bądż taki dumny, przyjacielu.
Pozwól mu odejść.
To zwolennicy Mahdiego w Sudanie.
Zbuntowane plemiona jednoczą się
pod wodzą Mahdiego, by nas pokonać.
Nie potrzebujemy więcej posiłków.
Potrzebujemy pozwolenia rządu na przemieszczenie sił.
A wtedy zmiażdżymy wroga...
i ocalimy honor naszego Imperium.
Miałaś wieści od Harry'ego?
Nie.
A ty?
Też nie.
Ethne, przestań się obwiniać.
Człowiek zrobi jeden błąd, a potem płaci za to przez całe życie.
Nie mogę sobie wybaczyć.
Miałaś swoje powody.
Jakie powody?
Duma?
Ponieważ bałam się reakcji ludzi?
A co mnie obchodzi co inni powiedzą?
Kochałam go.
- Ethne, musisz... - Jack, on do mnie wtedy przyszedł.
- Przyszedł, a ja go odtrąciłam. - Już dobrze.
Już nigdy nie będziesz tak się czuła.
Będę do ciebie pisał.
Prawa! Lewa! Prawa! Lewa! Prawa! Lewa!
No, nie! Gdzie jest sędzia?
Co to było?
Otwórz usta.
Nie ma zębów. Nie nadaje się.
Dalej. Następny, dalej, dalej.
Nie, ten jest zbyt wątły.
Chcę zobaczyć jego zęby.
Wygląda na silnego. Niech dołączy do tragarzy.
O co chodzi?
Ten człowiek pochodzi od niewolników. Oni nie chcą z nim pracować.
Potrzebna nam każda para rąk.
Do tragarzy.
Przeprowadzić go.
No dalej, przeprowadżcie go.
Następny.
Drogi Jacku.
Odetchnęłam z ulgą, kiedy dostałam Twój list.
Cały kraj świętuje Twoją zwycięską kampanię przeciwko Mahdiemu...
a ja czuję tylko trwogę.
Myślę o tym jak byliśmy razem. Ja, ty i Harry.
Mój ojciec mawiał że Bóg odbiera nam to...
co najdroższe, aby przypomnieć nam, jak mało cenimy to, co mamy.
Dziś, gdy jest już za póżno, oddałabym wszystko, aby cofnąć czas.
Jakże inaczej postrzegamy wszystko, gdy otrzymujemy drugą szansę...
Dbaj o siebie, Jack.
Nie dbam o to, czy wrócisz w chwale.
Pragnę tylko byś wrócił cały i zdrowy.
Twoja oddana przyjaciółka Ethne.
Generał Wolseley wiedział co robi, dając nam te parasolki, prawda Vicar?
Dostaję oparzeń od słońca.
Zawsze siedzi sam.
Kim jesteś?
Obserwujemy cię.
Obserwujemy.
Abou Fatma.
Nazywam się Abou Fatma.
Nie rozumieć.
- Byłem zwiadowcą generała Hicksa. - Mów po arabsku!
Wiem, że jesteś Anglikiem!
Wielu z tych ludzi służy Mahdiemu.
Kiedy dowiedzą się, że jest wśród nich Angielski szpieg...
zabiją cię.
Wkrótce się zorientują. Rozumieć.
Ostrzeżesz mnie?
- Jeśli zapłacisz. - Nie mam pieniędzy.
Co oznacza to piórko?
To za pierwszego człowieka, jakiego zabiłem.
To za pięciu ludzi.
Zaczekaj.
To za dziesięciu.
A to...
Będę nosił już wkrótce.
Jestem dobrym żołnierzem.
Będę cię chronił.
Kto to zrobił?
Zwrot frontem!
Dlaczego brytyjski szpieg ukrywa się przed swoimi?
Nie jestem szpiegiem.
Czy czytasz w kółko ten sam list?
Czy dostajesz nowy każdego dnia?
Sam je do siebie pisze.
- Przeczytaj kawałek. - Poczytaj sobie swoje listy.
Nie wstydż się.
Jesteś wśród przyjaciół.
Jack, możesz nam ufać.
Cieszę się, że słyszałam jak przemawiałeś w Londynie...
- No, dalej... - Nad czym się zastanawiasz? Kontynuuj.
Zdałam sobie wtedy sprawę z tego, ile znaczy dla mnie Twoja przyjażń...
Wracaj szybko i bezpiecznie,
najdroższy Jacku.
Dobra robota, najdroższy.
Kim jest ta szczęśliwa dama?
To Ethne.
Mam zamiar poprosić ją o rękę.
- Moje gratulacje, Jack. - Świetna wiadomość.
- Jeszcze nie powiedziała "tak". - Ale powie.
"Zrozumiałam jak bardzo Cię kocham"
- Jak wiele znaczy Twoja przyjażń. - Jedno i to samo.
Powodzenia, stary.
Gratulacje.
Wyglądają, jak ludzie Mahdiego.
Muszę się dowiedzieć, jakie ma plany.
To pilne.
Kapral, przerwać ogień!
Harry...?
Obawiam się, że zostają na noc.
Dlaczego chcesz ich śledzić?
Szpiedzy Mahdiego doniosą mu o planach naszych oddziałów.
To nie szpiedzy.
To twoi przyjaciele.
Chcę im pomóc...
o ile to możliwe.
Jesteś dezerterem?
Można tak powiedzieć.
Wysłano mnie na wojnę, a ja uciekłem.
Dlaczego?
No, cóż...
miałem wiele powodów.
Bałem się.
Byłeś prawie martwy, kiedy cię znalazłem.
Sam przeszedłeś pustynię.
I ty mówisz, że się boisz?
To inny rodzaj strachu.
Dlaczego za mną poszedłeś?
Bóg zesłał cię na moją drogę. Nie miałem wyjścia.
Bóg?
Uratowałeś Anglika.
I w dodatku chrześcijanina?
Musisz mieć nieczyste sumienie.
Śmiejesz się jak Anglik.
A jak się śmieją Anglicy?
Abou!
Odjeżdżają!
Uciekną nam!
Nie możemy ich zgubić!
No dobrze...
Zaczekam tu na ciebie.
Nie śpiesz się...
To jest fort Abou Clea.
Stacjonują w nim brytyjskie posiłki.
Po co szpiedzy mieliby wkraczać do brytyjskiego fortu?
Ten fort został zdobyty przez ludzi Mahdiego.
Przecież brytyjskie oddziały zmierzają do Abou Clea.
Abou!
Abou! Musisz ostrzec moich przyjaciół.
Załóż to!
Kompania stać!
O, Boże.
Oficerze Trench!
William!
Idżcie stąd precz!
Zostawcie ich w spokoju!
Pułkowniku...?
Parszywe zwierzaki!
Precz!
Pułkowniku, Egipcjanie schwytali zwiadowcę Mahdiego.
- Gdzie go schwytali? - Sam do was przyszedłem.
Ludzie Mahdiego zdobyli wasz fort w Abou Clea.
Ten człowiek kłamie, pułkowniku.
- To ten co ukradł nasze wielbłądy. - Mahdi was tutaj zaatakuje!
Powiedz mu, że brytyjski garnizon nigdy nie ulegnie
dzikusom Mahdiego.
Zapytaj go, czy wie jak rozprawiamy się ze szpiegami.
Nie jestem szpiegiem.
Zostawili te ciała by was tu zatrzymać.
Powiedz mu, że pogrzebię go żywcem, jeśli będzie gadał po angielsku.
Zapytaj kto go przysłał i po co?
Mówi, że brytyjski oficer.
Zapewne jakiś generał. Jak się nazywa?
Chodż ze mną. Pokażę ci brytyjskiego oficera.
To jest brytyjski oficer!
A to jest jego krew!
Wyliż ją! Do ostatniej kropli!
Uspokój się!
Zabrać go. Dowiedzcie się po co go przysłano.
Muzułmanie zawsze grzebią zmarłych.
Nawet wrogów.
Zostawili je bo mieli w tym swój cel.
Ty, chodż no tu!
Powinniśmy o tym powiedzieć Hamiltonowi.
Masz rację, Tom.
Po co?
Żeby go ostrzec, Tom.
Ten człowiek chce nas wywieść w pole.
Już podjąłem decyzję.
Pułkownik nie ma czasu wysłuchiwać
bredni jakiegoś półnagiego dzikusa.
O co chodzi, Jack?
Coś jest nie tak.
Panie Boże.
Ty dałeś nam ziemię we władanie.
Ty jesteś naszym Zbawicielem.
Wysłuchaj mojej modlitwy.
Tyś jest większy niżli człowiek.
Wszystko dzieje się z Twojej woli.
I nic bez niej.
Jeśli to, co czynimy...
jest słuszne...
to daj nam siłę, by Ci służyć.
Bo nawiedziło mnie to,
czego się lękam najbardziej.
Utworzyć szeregi!
Pierwsza Kompania przygotować się!
Bagnet na broń!
Gotów!
Cel!
- Ognia. - Ognia.
Ognia!
100 jardów.
Cel!
Oni nie są uzbrojeni.
- Ognia. - Ognia.
Co oni wyprawiają?
Cel!
- Ognia. - Ognia.
50 jardów!
Cel!
Ognia.
- Ognia. - Ognia!
Dziękuję, Willoughby.
- Dziękuję sierżancie - Żołnierze! Baczność!
Na ramię broń!
W lewo!
Lewa, prawa, lewa.
- Kwadrat twórz! - Kwadrat twórz!
Wielbłądy w szereg!
Zbiórka!
Ruszać się!
Spokojnie.
Tylko spokojnie i bez paniki.
Willoughby, niech przygotują się na kawalerię.
Batalion, przygotować się na kawalerię.
- Przygotować się na kawalerię. - Pierwsza Kompania!
Pierwsza Kompania. Ognia!
Trzymaj się prawej strony, Castleton.
Namierz cel!
Ognia!
Nie rozpraszać się!
Ognia!
Druga Kompania przygotować się!
Atakują nas od tyłu!
Prawa gotowa, Castleton!
Oficerowie na pierwszą linię!
Przygotować się!
Cel!
Castleton!
Ognia!
Trzymać cel! Trzymać cel!
Brytyjska Kawaleria!
Wycofują się!
Przerwać ogień!
- Gratuluję pułkowniku. - To jeszcze nie koniec.
Pokonaliśmy bydlaków!
Willoughby, brytyjska kawaleria.
Poślijcie kilku naszych!
Tom!
Vicar, no chodż!
Dalej, dalej, naprzód!
Dalej, dalej!
- Zamknąć kwadrat! - Zamknąć kwadrat!
Wybacz mi Panie, że przelałem krew bliżniego.
To nie Brytyjczycy! To Mahdi!
Nie!
Wycofajcie się!
25 kroków, Willoughby.
- Ale to kawaleria. - Utrzymać kwadrat za wszelką cenę!
Wracać do kwadratu! Wracać!
Wracać do kwadratu!
Wracać! Już!
Nie możemy ich tak zostawić!
Vicar!
Ognia!
Willoughby, to rozkaz!
Wydałem rozkaz, Willoughby!
Castleton!
- Vicar, Vicar! - Wracaj do szeregu!
Uciekaj!
Cel!
Ognia!
Nie strzelać!
Chodż!
Vicar!
Zamknąć kwadrat!
Willoughby!
Jack!
Jaki rozkaz, panie dowódco?
Jaki rozkaz?
Każ im się wycofać!
"Drogi Jacku...,
Dziękuję, że powiadomiłeś mnie, że
listy teraz idą dłużej... "
Jestem głupcem.
Byłem głupcem...
myśląc, że kiedykolwiek będę mógł tam wrócić.
To niemożliwe.
Twój przyjaciel potrzebuje pomocy.
Mój przyjaciel potrafi zadbać o siebie.
Nic nie widzę.
Zostaw mnie...
Kim jesteś?
Mam twoje listy!
Kim jesteś?
Nic nie widzę.
Nic nie widzę!
Witaj, Jack.
Ethne...
Jak się masz?
Chciałam pana prosić o radę, generale.
O radę? Mnie?
Jack Durrance...
poprosił mnie o rękę.
Do tego niepotrzebna ci moja rada.
Jack to dobry człowiek.
Nie dałam mu jeszcze odpowiedzi.
Czy miał pan jakieś wieści od Harry'ego?
Nie, żadnych.
I nie sądzę, bym miał.
Powinnam go była wysłuchać.
Brakuje mi go.
Mój syn kochał Jacka jak brata.
Wiem, że chciałby twojego szczęścia.
Za parę tygodni będzie już sam jeżdził.
Czy to będzie koniec twojej pokuty?
Jack.
Nieżle ci idzie.
Powinnaś mnie zobaczyć na wielbłądzie.
Lawenda...
i cebula.
Niedzielny obiad.
Odprowadż konia do stajni to zjesz go.
Dziękuję Robercie, dam sobie radę.
Jack, to ja.
Tom.
Więc wreszcie awansowałeś na kapitana.
Ile ozdóbek.
Ty też masz ich niemało.
Skąd wiedziałeś, że tu będę?
Widziałem Harry'ego.
Gdzie?
W Sudanie.
Zamykałem nasz odwrót.
To był koszmar.
Wróg nie dawał nam ani chwili wytchnienia.
Nawet pustynia była po ich stronie.
Skończyła nam się woda, lekarstwa...
Musieliśmy zostawić tych, co nie mieli już sił.
Nawet nasi zwiadowcy zwrócili się przeciwko nam.
Podczas odwrotu straciliśmy więcej ludzi, niż podczas bitwy.
Wynoś się!
Słyszałeś? Wynocha! Bo każę cię
wychłostać, ty parszywy brudasie!
Tak samo, jak skatowałeś mojego przyjaciela?
Harry?
Wysłałem go, żeby was ostrzegł.
A ty kazałeś go torturować.
Ale ja...
Dlaczego go nie posłuchałeś?
- Nie wiedziałem, że to ty... - Powinieneś go posłuchać.
Nie wiedziałem, że ty go wysłałeś!
Na litość boską, skąd się tu wziąłeś?
A potem?
Harry...
- Poprosił o pieniądze i zniknął. - Pieniądze na powrót?
Nie.
Krążyły pogłoski, że kilku naszych żołnierzy
trafiło do niewoli.
- Harry sądził, że był tam Trench. - Chciał go odszukać?
Próbowałem go powstrzymać.
To tylko pogłoski, a szanse na przeżycie tam...
były równe zeru.
Nie chciał słuchać.
Przyjechałeś powiedzieć Ethne, że Harry nie żyje?
Nie wiem, czy nie żyje.
A więc przyjechałeś dać jej nadzieję?
- Co ty byś zrobił na moim miejscu? - Milczałbym.
Dopóki nie miałbym pewności.
Mahdi powiedział brytyjskim więżniom:
"Bóg ukarał was za waszą pychę...
...bo on jest silniejszy, niż wszystkie
wasze armie.
Wysłał do więzienia w Omdurmanie by tam czekali na śmierć. "
Co on mówił?
- Że twój przyjaciel nie żyje. - Żył jak go zabierali.
Miesiąc temu zabrali więżniów do Omdurmanu.
Wasza armia zostawiła ich na pastwę losu. To nie twoja hańba.
Odpowiadasz przed sobą i Bogiem.
Nie przed nimi.
Odpowiadam przed moim przyjacielem.
- Muszę go odnależć! - Niczego się nie nauczyłeś.
- Dość już zrobiłeś - Nigdy nie jest dość, Abou.
Gdy ludzie Mahdiego dowiedzą się,
że jestem Brytyjczykiem pojmają mnie to jedyna szansa go znależć.
- Powieszą cię. - Musisz mi pomóc tam się dostać.
Nie chcę mieć na sumieniu twojej śmierci.
Dlaczego miałbyś mieć mnie na sumieniu?
Umrę, jeśli taka jest wola Boga.
Prawda?
Wy, Anglicy zbyt dumnie kroczycie po ziemi.
Jesteś głupcem...
Mój przyjacielu.
Trench!
Ibrahim!
- Co? - Pilnuj miejsca!
Wytrzymaj. Nie wolno ci upaść.
Nie upadaj!
Harry?
Harry...
ty nie przybyłeś tu z armią...
więc kto cię przysłał?
Ty.
Taki szmat drogi przez jakieś piórko!
Mam trochę pieniędzy.
Ile?
Sto dirhamów.
Sto?
Tylko jedzenie. Otwierać wszystkie paczki!
O co chodzi? Kim są te kobiety?
To krewne więżniów.
Przynoszą im resztki z posiłków.
Może uda się zdobyć coś do zjedzenia.
- Co zrobimy z pieniędzmi? - Idrysa nie przekupisz.
Cała jego rodzina zginęła
podczas ataku naszej artylerii.
Ale za to Hassan da się przekupić.
Za 100 dirhamów pomoże nam zwiać,
albo wbije nóż w plecy i weżmie pieniądze.
Zobaczę czy da się z nim pogadać.
Zaraz po powrocie zarezerwuję
stolik u Wiltona.
Całą salę. Żadnych cholernych tłumów.
Dwie kwarty portera, szefie!
Już niedługo, Harry.
Już niedługo.
Trench!
Spróbuj wstać. Trench, wstawaj.
Uciekacie dzisiaj. Zabrać trupy ze sobą.
On umiera. Zapłacił mi, żebym cię uwolnił.
Jeśli nie chcesz iść, to gnij razem z nim.
Panie... proszę... coś do jedzenia.
- Mam trochę pieniędzy. - To na nic.
Nie mogę dłużej przekupywać strażników.
Nie mam nic do stracenia.
Nie mam po co żyć.
A wciąż się boję.
Strach zawsze pozostaje.
Módl się za mnie, Abou.
Tak długo, jak zechcesz.
Już nie chcę dumnie kroczyć, Abou.
Zjedz coś.
Lepiej wyglądasz.
Może tego nie czujesz ale tak jest.
A jak poczuję się lepiej to będę wyglądał tak podle jak ty?
Wyciągnę cię z tego, Trench.
Nie mam już sił, Harry.
Już dłużej nie wytrzymam.
Ktoś nas dzisiaj odwiedził.
Przyniósł nam prezent.
Trucizna zadziała po kilku godzinach.
Nie poczujesz żadnego bólu.
To by była jakaś odmiana.
Nie chciałem zachować się jak świnia.
Zrobimy im piekło w ostatnią noc?
Chętnie za to wypiję.
Upewnij się, że nie żyją
i wrzuć ich do dołu.
Brytyjscy więżniowie to już trupy.
Obydwaj?
Tak.
Dwa trupy jednego dnia?
Idiota.
Trench...
Nie czuję nóg.
Trucizna sparaliżowała ci nogi.
To wkrótce przejdzie.
Myślałem, że to ma mnie zabić.
Tylko na chwilę.
Wiedziałeś o tym?
Nie byłem pewien, Trench.
Ostatni raz postawiłeś mi drinka.
- Ile masz kul? - Jedną.
Zrobię z niej dobry użytek.
- Lepiej nie. - Nie dam rady go dalej nieść.
Ty możesz.
Uratuj mojego przyjaciela.
Uratuj go.
Dbaj o swojego przyjaciela.
Co teraz będziesz robił?
Cokolwiek Bóg mi przeznaczył.
Czy aż tak żle wyglądam?
Mówili, że bardzo się zmieniłeś.
Nie wierzyłam im.
Oddasz mi je?
Nie po to tu przyszedłem.
Chciałabym je dostać z powrotem.
Prawie mi żal się z nim rozstawać.
Przyniosły mi dużo szczęścia...
w ostatnich miesiącach.
Słyszałeś naszą nowinę?
Tak.
Jak się miewa Jack?
Sądzę, że jest szczęśliwy.
To dobrze.
Zasługuje na to.
Ty także.
To minie.
Wkrótce pokochasz kogoś innego.
A wtedy ty, ona, Jack i ja...
Tak.
Usiądziemy razem przy herbacie, i będziemy
sobie rozmawiać zapominając o przeszłości.
Nigdy tak nie będzie, Ethne.
Musi tak być.
Musi, bo ja cię kocham.
Harry...
Kocham cię, chociaż mi nie wolno.
Przepraszam...
Czy to powóz Ethne?
Odwozi mnie na stację.
Dlaczego nie weszła na górę?
Chyba chciała, żebyśmy pobyli chwilę sami.
Czy jest nam to potrzebne, Harry?
Przyszedłem ci podziękować.
Za co?
Za twoją lojalność.
Jeśli masz na myśli piórka, to
nie było mnie przy tym.
Willoughby twierdzi, że byłeś.
Nic mi nie jesteś winien, Harry.
Ślub jest dopiero za miesiąc.
- Ethne ma dość czasu na decyzję. - Już ją podjęła.
Powinieneś jej zaufać.
Za Castletona. I wszystkich, którzy tam zostali.
Słuszne słowa.
Pamiętasz, jak pierwszy raz dawaliśmy pokaz straży kawaleryjskiej?
O, tak. Rozniosłeś mnie w pył.
Większość moich koni wylądowała na estradzie.
Tak, rzeczywiście.
Właśnie tam wylądowały.
Ethne też tam była.
Patrzyła.
Tak, pamiętam.
Powinieneś.
Tańczyła tylko z tobą.
Nigdy w życiu nie byłem taki zazdrosny.
Chciałem jej udowodnić,
- że jestem lepszym żołnierzem - zawsze nim będziesz.
Jasne, że tak, ale...
Ja tylko jej szukałem w tłumie,
a ona patrzyła tylko na ciebie.
Wszyscy wiwatowali na moją cześć,
a ona patrzyła tylko na ciebie.
Nic się nie zmieniło.
Jest piękna.
Prawda?
Tak, jest piękna.
Chociaż nie ma was z nami...
nie zostaniecie zapomniani.
Bo ci, którzy odbyli daleką drogę...
by walczyć na obcej ziemi...
wiedzą, że najwięcej otuchy...
...daje świadomość, że mają obok siebie przyjaciół.
Witaj w domu, Harry.
Dziękuję ojcze.
W samym sercu bitwy...
nie myśli się o sprawie,
za którą się walczy.
Nie myśli się o fladze,
tylko walczy się o życie człowieka,
który stoi po naszej lewej...
i prawej stronie.
Kiedy po armiach nie zostaje nic,
a mocarstwa walą się w gruzy...
jedyne, co pozostaje...
to wspomnienie...
tych cennych chwil...
...spędzonych ramię w ramię z towarzyszami broni.
Przebacz mi...
Uczyniłam ci wielką krzywdę.
Nie ma czego przebaczać.
Jest Harry. Powinnam była trwać przy tobie.
Powinnam była zrozumieć.
Byłam wtedy wszystkiego tak pewna.
Obydwoje tacy byliśmy, Ethne.
A teraz?
A teraz...
Cóż...
...chyba nie mam wyjścia, Ethne. Bóg cię postawił na mojej drodze.